Mas Bernadis Welkom in het stille hart van de Gard

Boem is ho

John — Sun, 18 Mar 2012 10:57:34 +0000

Het moest eens gaan gebeuren. Helemaal gezien de manier waarop mensen hier hun auto besturen, waarover de blog “Alain Prost is een fransman” geschreven is. Terugrijdend naar huis, stuurde ik een haakse bocht naar links in. Op het gelijke moment kwam er een tegenligger aan. Ze reed zo hard dat ze op mijn weghelft moest komen om de bocht te houden. Ik kon geen kant op en zag de auto recht op me afkomen. Na een forse dreun klom ik uit de auto om de schade op te nemen. De tegenligger had een kleine bestelauto, twee zitplaatsen voorin en een gesloten laadruimte. De bestuurster stapte zenuwachtig uit nadat ze eerst het gesprek met haar mobiele telefoon afbrak. Ik hoorde een doordringend gehuil van een kind. Vreemd, want het kind in het kinderzitje naast de bestuurster keek verwonderd om zich heen maar huilde niet. Ik liep achter de bestuurster aan, die richting de achterdeur liep. Nadat die geopend was strompelde er een huilend kind uit, die los in de laadruimte had gezeten. Het schadeformulier was in 2 minuten ingevuld, de vrouw gaf meteen aan dat ze fout was geweest en wist niet hoe snel ze zich uit de voeten moest maken. Onze auto kon niet meer rijden en nadat een nabijgelegen garagist hem had weggesleept, kon ik naar huis lopen. Toen ik het voorval aan de dochter van onze buurvrouw vertelde begon die met de vingers mee te tellen. 1 te hard rijden, 2 mobiel bellen tijdens het rijden, 3 een kind los in de achterbak vervoeren. Logisch dat ze het formulier snel invulde, zei ze met toenemende kwaadheid. Dat is toch een schande, als ik u was zou ik nog even bij haar langs gaan om haar dit nog even goed in te peperen. Net bekomen van de schrik, kreeg bij ons de nuchterheid weer de overhand. Om je zo druk te gaan maken over gedane zaken waar niets meer aan te doen is, kwam niet in ons op. Zo geïntegreerd zijn we nou ook weer niet.

Alain Prost is een Fransman

John — Fri, 17 Feb 2012 07:43:43 +0000

Het gaat door de hele bevolking heen. Jong en oud, man en vrouw, nieuwe auto en oude auto, personenauto en vrachtauto. Maakt allemaal niets uit, het gedrag op de weg is soms alsof er op een circuit wordt gereden en je geen rekening hoeft te houden met tegenliggers. Een bocht naar links is voor praktisch iedereen genoeg reden om aan de linkerkant te gaan rijden, uiteraard met de fikse snelheid die hierbij past. Inhalen, vlak voordat de weg omhoog gaat en je geen zicht op tegenliggers hebt, is voor menigeen geen probleem. Er wordt gerekend op de medewerking van tegenliggers, die geacht worden ruimte te maken voor de inhalenden. Van motorrijders zou je op de oneffen wegen, waar vaak zand en kiezelstenen op liggen, meer voorzichtigheid verwachten. Maar dat valt behoorlijk tegen. Op de weg naar Saint Ambroix, waar 70 km/h op het eerste gezicht een mooie snelheid is, zijn onder de vangrail stalen schermen geplaatst om het ergste te voorkomen voor vallende motorrijders. Maar gezien de vele, vaak ververste boeketjes op riskante plekken, vallen er toch nog steeds veel slachtoffers. Langs een weg door het hart van de Cevennen heb ik wel eens zwarte kruizen langs de weg gezien met teksten als:”Ik was 20 jaar”. Als je er op ging letten, viel het op dat er heel veel kruizen stonden. Na een tijdje kom je erachter dat dit weggedrag niet iets is wat zal veranderen en dat aanpassing de beste remedie is. Op smalle wegen door de heuvels en bergen van ons achterland, ben ik begonnen met toeteren voor iedere onoverzichtelijke bocht. Immers omdat het hier ook nog eens erg rustig is, denken veel mensen dat je ook best een stukje harder kunt rijden. In het begin voelde dat wat klungelig aan, alsof ik niet echt goed autorijden kon. Maar nadat we een paar keer in de verschrikte ogen van een tegenligger hebben gekeken, die zonder toeter ons niet had kunnen ontwijken, voelt het als wat het is: Aanpassing.

FFF, Fast Food in France

John — Fri, 13 Jan 2012 18:18:41 +0000

Bij Fransen of Frankrijk wordt al direct een associatie gelegd met lekker en goed eten. Dit klopt niet altijd (meer). Een kiloknaller slager heb ik hier nog nooit gezien, maar supermarkten bieden vlees wel in kiloknaller pakketten aan. En een blik in de boodschappenkar van Franse medewinkelenden, laat zien dat ook menige Fransman zich aan vet en makkelijk eten waagt. De Fransen hebben de gewoonte om gebruiken uit het buitenland met een Frans sausje te overgieten. Een Frans sausje maakt de buitenlandse gewoonte schijnbaar beter verteerbaar. Resto rapide is het franse equivalent van snackbar of fastfood en inderdaad met dat franse sausje klinkt dat toch beter. Het moet gezegd, ze hebben ook echt hun eigen snacks bedacht die snel en makkelijk te bereiden zijn. En waar kun je dat nu beter ontdekken dan bij een voetbalclub. In mijn jeugd heb ik het overgrote deel van ons soort fastfood: frikadellen speciaal, broodjes kroket en patat, gegeten in de voetbal kantines. Op een voetbaltoernooi hier, wordt steevast de franse versie van een hotdog in grote aantallen verkocht. Een flink stuk stokbrood wordt overlangs doorgesneden. En daarna belegd met een grote schep patat en hierboven een merguez of gewoon worstje. Afgemaakt met een paar strepen mayonaise. Er zijn mensen die zo’n broodje laag voor laag opeten. Eerst het worstje, dan de patat om te eindigen met het stuk brood, slap geworden van het frituurvet wat in de tijd uit de patat is gelekt. Er zijn er ook die dit stuk brood goed fijnknijpen, zodat het net in hun wijd opengesperde mond past en met overvolle mond kauwend, wordt het broodje verwerkt. Het broodje mag dan wel anders van samenstelling zijn, maar het franse sausje kan niet voorkomen dat de aanblik exact hetzelfde is als die van een Amerikaan die een mega hamburger aanvalt.

Het zwaarste karwei in Zuid Frankrijk

John — Tue, 20 Dec 2011 16:47:47 +0000

Gek genoeg is dat niet werken in de bouw of achter de asfalttruck lopen in de brandende zon, maar trainer van een jeugdelftal. Ten minste als je er als trainer op vertrouwt dat alle jongetjes graag willen voetballen, geen training of wedstrijd willen missen en dat hun ouders ze hierbij helpen. Iedere wedstrijd zaterdag was het stress voor Didier, Luca’s eerste voetbal trainer. Hij was wel zo slim om het tijdstip van verzamelen ruim voor het vertrek te kiezen. Dit om iedereen de gelegenheid te geven om wat te laat te komen. Zo’n 10 minuten voor het uiteindelijke vertrek werden alle spelers geteld en meer dan eens waren het er niet genoeg. Zijn beduimelde schriftje kwam tevoorschijn en Didier begon koortsachtig afwezigen te bellen. Hij liep tijdens het bellen over het parkeerterrein en zijn gesprekken waren goed te volgen. Soms smekend, soms bars en dan weer spelend op het gevoel probeerde hij nog wat spelers los te weken. Zo op het einde van het seizoen werd het nog erger. Een team van 5 reguliere spelers was niet samen te stellen. In arren moede zette hij soms zijn dochtertje in, voor wie het raken van de bal al een prestatie was. Na de wedstrijd wist ze niet hoe snel ze naar haar poppen aan de kant moest rennen. De training op woensdag werd gaande het seizoen ook minder bezocht. Op een dag zag het weer er veelbelovend uit. Lekker bewolkt, dus niet te warm. Het had de dag ervoor geregend dus het gras was perfect. Aangekomen bij het stade stond Didier, samen met vrouw zoon en dochter al op het trainingsveld. Wij waren nog de enige uit zijn wat verder afstaande voetbalfamilie. Als er om kwart over twee niemand is, ga ik niet trainen zei Didier. Tot mijn verbazing waren wij om kwart over twee nog steeds de enige. Ik begon langzamerhand wat kwaad te worden en verwachte dat Didier woest zou zijn. Gek genoeg had hij nergens last van. Na een blik op zijn horloge volgde een opgewekt “On y va” richting vrouw en kinderen en na een opstoken hand in onze richting liep hij monter naar zijn auto. Dit was een moment dat ik me realiseerde dat onze integratie nog bij lange na niet voltooid was.

STILTE ! Hospitaal

John — Thu, 24 Nov 2011 15:37:45 +0000

Een uur of twee nadat mijn blindedarm verwijderd was, kwam de chirurg voorbij. Hij legde uit dat het darmstelsel zich na een operatie aan de darmen spontaan in de pausestand zet. Na een tijdje wordt het darmstelsel weer actief en het eerst wat je daarvan zou merken was een hoorbaar gerommel en de productie van gas. Dit gas moest er vooral uit omdat hiermee ook overtollig gas uit de buikholte verdween. Dat gas was er in geblazen, om de operatie te vergemakkelijken. In geval ik enige gêne zou hebben, verzekerde hij me nog maar een keer dat winden laten heel normaal was en dat ik dat vooral moest laten gaan. Dit was ook iets wat bekend was bij het verplegend personeel. Drie keer per dag werd de status opgenomen: temperatuur, bloeddruk en werd er gevraagd of ik nog gas had geproduceerd. Er was iemand die de metingen verzorgde en iemand die de resultaten opschreef. Gek genoeg stond de een bij de patiënt en de ander op de gang. Er waren wat bedachtzame verpleegsters die vroegen of ik nog “gas”gehad had en ze draaiden hun hoofd richting de collega op de gang, zodat ze niet te hard hoefden te roepen. Er waren ook wat minder bedachtzame verpleegsters. Die draaiden hun hoofd liever niet, immers als je wat harder schreeuwde lukte het ook. 37,5; 80 ; 130 EN HIJ HEEFT GEEN SCHETEN GELATEN werd er geschreeuwd, zo hard dat dit voor de hele gang hoorbaar was. Gêne had ik niet, maar het was de eerste keer dat mij opviel dat men stilte in dit ziekenhuis niet zo serieus nam. Naarmate ik aan de beterende hand was, begon me meer op te vallen. Er was een verpleegster met gezondheidsslippers, die hier graag sloffend op liep. Haar komst kondigde zich al aan als ze de gang opkwam en uit het voorbijtrekkende klepper de klepper kon je exact opmaken waar ze liep. Ook onderling hielden de verpleegsters zich niet in. Luid lachend liepen ze over de gang en iedere de ochtend was de voortgang van het verschonen van de bedden voor iedereen te volgen. “Hé Sophie ik heb net 3380 gedaan en ga nu naar 3381, kun je me nog een extra laken brengen” schalde het over de gangen. Hoe langer ik er lag des te meer viel het me op dat er geen enkele moeite gedaan werd om geluid te beperken, sterker nog bij sommige verpleegsters leek het er wel op dat ze hun best deden om geluid te maken. In alle (een-persoons) kamers hing een televisie aan de muur, zonder hoofdtelefoon. Op momenten van de dag dat de verveling het hoogst was en iedereen zijn televisie op een aangename volumestand had gezet, leek het meer dat mijn kamer midden op de markt van Saint Ambroix stond, dan in een ziekenhuis. Toen ik naar huis mocht werd me verzekerd dat het herstel thuis veel sneller zou gaan dan in het ziekenhuis. Dat klopte inderdaad. Al waren er nog spelende kinderen in Mas Bernadis, mijn ziekenhuis slaaprecord van 4 uur achter elkaar, werd zonder enige moeite de eerste middag thuis gebroken.

Al noem je me Jan Lul

John — Fri, 04 Nov 2011 09:20:56 +0000

Nadat onze huisarts, op pumps met stilettohakken, een helling richting ons zomerverblijf afgewankeld was kon ze mijn plotseling opkomende hevige buikpijn bekijken. Ze was zo klaar. Ze dacht aan een blindedarmontsteking en een ziekenhuisopname was onvermijdelijk. Ze belde het ziekenhuis door dat zij een patiënt van haar Monsieur Mulder, John zou laten vervoeren. De ambulance stond binnen 10 minuten voor de deur.
Er wordt wel eens gezegd dat een brandweerman vooral van vuur houdt en dat het blussen van brand en het redden van mensen eigenlijk op de tweede plaats komt. Dit schoot me als vergelijking te binnen, toen ik in de ambulance lag. Voor deze Ambulanciers was het vervoeren van zieke mensen secundair. Waar het hun echt om ging was het lekker hard kunnen scheuren. Op onoverzichtelijke kruispunten, waar je normaliter afremt, zetten zij de sirene aan en gaven nog even lekker gas bij. Hoe ellendig ik me ook voelde, ik voelde het genot van de chauffeur door de glazen afscheiding heen stralen. Hotsend en botsend denderden we verder richting Alès. Met alle kracht die ik nog in me had, hield ik me aan de brancard vast hopend dat het snel voorbij zou zijn.
Nadat ik net in het Ziekenhuis was aangekomen, kwam een man die blijkbaar de inschrijving verzorgde met een verhit hoofd op mij af. De typisch Nederlandse paniekgedachte kwam nog op: “hij gaat me toch niet vertellen dat er geen plaats is en ik weer de ambulance in moet”. Maar nee, het was iets anders.“C’est pas vous” zei de man met een verstoorde, vragende blik. Hij wees op mijn inmiddels geliefde Carte Vitale met mijn verfransde doopnaam Mulder, Jolannes en de telefoonnotitie van het gesprek met de huisarts waar met grote letters Mulder, John op stond. Oui, oui c’est moi zei ik met een vermoeide stem, die hem blijkbaar direct overtuigde. Toen hij weer wegliep zuchtte ik nog met mijn tweede adem: man, al schrijf je me in als Jan Lul, als je me maar opneemt.

What’s in a name

John — Fri, 14 Oct 2011 17:11:29 +0000

De kiem is gelegd tijdens mijn eerste aanraking met het Franse sociale systeem. Toen ik ons bedrijf inschreef, werd me om legitimatie gevraagd. Mijn paspoort werd met verwonderde irritatie bekeken. C’est quoi ça ? (vrij vertaald: wat is dat nou weer ?) zei de beambte en wees met een vies gezicht op mijn twee voornamen. Ik begon de Nederlandse gewoonte van roep en doopnamen uit te leggen, maar de beambte wachtte mijn uitleg niet af. Ze haalde de schouders op en begon verder te typen. Een paar dagen later ontving ik mijn eerste officiële stuk en zag ik wat de beambte er van had gemaakt. Ze had de eerste doopnaam genomen en een spelfout gemaakt. Vanaf nu ging ik hier officieel als Mulder, Jolannes door het leven. Nou ja er zijn ergere dingen, dacht ik nog.
Tijdens de jaren die volgden hebben we de Franse bureaucratie ervan overtuigd, dat wij blijvertjes waren. Ineens werd ons het aanvraagformulier voor een Carte Vitale gestuurd. Een Carte Vitale is een plastic kaartje waardoor je vooruitbetaalde ziektekosten sneller terug gestort krijgt en medicijnen direct zonder bijbetaling bij de apotheek kunt ophalen. Niet alleen een handig ding, maar meer nog een bewijs dat je enigszins verfranst bent en geen complete vreemdeling. Ik had al die jaren al geprobeerd een Carte Vitale te krijgen, vanwege het gemak maar vooral omdat dit bevestigde dat wij hier echt ons thuis hadden gevonden. Als je bij een bezoek aan een apotheek, laboratoire of arts aangaf dat je geen Carte Vitale had, kreeg je wel eens een blik terug van: “ah, u bent geen Fransman.Ik dacht al wat praat u raar, maar nu weet ik het zeker.”
De aanvraag kwam snel terug, immers de aanvrager Mulder, Jolannes had een kopie van een paspoort van Mulder, Johannes toegevoegd en dat was “pas juste”. Na een lang telefoongesprek werd me verteld dat ik de fout moest corrigeren door een brief naar de officiële instanties te sturen. Een brief, een aanvraagformulier en twee weken later lag er een brief met het logo van “Carte Vitale” in de brievenbus. Het plastic kaartje was te voelen door de envelop heen. Er zat inderdaad een kaartje in op naam van: Mulder, Jolannnes. Ok dacht ik nog, gewend geraakt aan mijn nieuwe naam. Ik heb mijn best gedaan, als ik zo door het officiële leven moet gaan is het mij best.
Bij de eerste de beste gelegenheid liet ik het kaartje, trots omdat het na al de moeite was gelukt, aan onze huisarts zien. Mijn serieus uitgesproken gevoel:“om maar met een beroemde landgenoot van u te spreken, ik heb een Carte Vitale dus ik besta in Frankrijk”, vatte ze op als een grap waar ze wel om kon lachen. En achteraf was dat ook de beste manier om er tegenaan te kijken.

Haute Couture Huisarts

John — Fri, 23 Sep 2011 17:32:28 +0000

Toen ik voor het eerst belde met de huisartsen praktijk om te informeren of er nog plek voor ons was, werd de telefoon opgenomen door een alleraardigste vrouw. We babbelden 5 minuten over koetjes en kalfjes en de conclusie was dat er in de praktijk nog ruimte voor ons was. “In ieder geval is de assistente erg aardig” dacht ik nog. Toen we voor ons eerste bezoek de praktijk inliepen, waren er slechts twee deuren zichtbaar. De wachtkamer en een andere ruimte die wel de kamer van de huisarts moest zijn. Ik vroeg me nog even af waar de assistente zat. Het werd al snel duidelijk dat die er niet was. Alle patiënten werden door één vrouw uit de wachtkamer gehaald en ook weer uitgeleide gedaan. De intonatie van haar stem was niet die van een assistente, maar van iemand die “in charge” was. Toen het onze beurt was stonden we voor het eerst oog-in-oog met onze huisarts. Er stond een gebronsde vrouw voor ons op 10cm hoge hakken, gekleed in een modieuze rok. Om iedere vinger een ring en om haar hals hingen minimaal 2 colliers. Geen ordinaire opeenstapeling van goud, maar een smaakvolle combinatie van sieraden. Ze had, wat de Fransen zo mooi zeggen, “volk op het balkon staan“ en ze vond dat ze dit niet hoefde te verbergen gezien het enorme decolleté van haar blouse. Langzaam kauwde ze op een stuk kauwgom terwijl ze zich voorstelde. Eenmaal in haar kamer werd snel duidelijk dat schijn bedriegt. Ze stelde snel en geroutineerd vragen en de diagnose was snel gesteld. Toen de telefoon ging dacht ik nog heel even dat ze zou zeggen dat ze bezig was en later zou terugbellen. Maar zo werkte dat niet want in alle rust werd het telefoongesprek afgehandeld, zoals ze dat maanden geleden ook met mijn telefoontje moet hebben gedaan. Direct na het telefoontje pakte ze de draad weer op en schreef een recept voor wat geneesmiddelen uit en direct daarna volgde de factuur, die meteen contant voldaan diende te worden. En toen stonden we, enigszins beduusd, weer buiten. Het direct voldoen van een artsenhonorarium alsof je een brood koopt was voor ons wat vreemd, maar vooral de verschijning van de huisarts was iets heel anders. Ze voldeed helemaal niet aan ons in Nederland gevormde verwachtingspatroon, gewend als we waren aan artsen in vooral makkelijk zittende, niet altijd charmante, kleding. We realiseerden direct dat ons verwachtingspatroon wat verfransing kon gebruiken. Waarschijnlijk noem je dit integratie, dacht ik nog op weg naar huis.