Alain Prost is een Fransman

• 
  
  Tweet
  
  

Het gaat door de hele bevolking heen. Jong en oud, man en vrouw, nieuwe auto en oude auto, personenauto en vrachtauto. Maakt allemaal niets uit, het gedrag op de weg is soms alsof er op een circuit wordt gereden en je geen rekening hoeft te houden met tegenliggers. Een bocht naar links is voor praktisch iedereen genoeg reden om aan de linkerkant te gaan rijden, uiteraard met de fikse snelheid die hierbij past. Inhalen, vlak voordat de weg omhoog gaat en je geen zicht op tegenliggers hebt, is voor menigeen geen probleem. Er wordt gerekend op de medewerking van tegenliggers, die geacht worden ruimte te maken voor de inhalenden. Van motorrijders zou je op de oneffen wegen, waar vaak zand en kiezelstenen op liggen, meer voorzichtigheid verwachten. Maar dat valt behoorlijk tegen. Op de weg naar Saint Ambroix, waar 70 km/h op het eerste gezicht een mooie snelheid is, zijn onder de vangrail stalen schermen geplaatst om het ergste te voorkomen voor vallende motorrijders. Maar gezien de vele, vaak ververste boeketjes op riskante plekken, vallen er toch nog steeds veel slachtoffers. Langs een weg door het hart van de Cevennen heb ik wel eens zwarte kruizen langs de weg gezien met teksten als:”Ik was 20 jaar”. Als je er op ging letten, viel het op dat er heel veel kruizen stonden. Na een tijdje kom je erachter dat dit weggedrag niet iets is wat zal veranderen en dat aanpassing de beste remedie is. Op smalle wegen door de heuvels en bergen van ons achterland, ben ik begonnen met toeteren voor iedere onoverzichtelijke bocht. Immers omdat het hier ook nog eens erg rustig is, denken veel mensen dat je ook best een stukje harder kunt rijden. In het begin voelde dat wat klungelig aan, alsof ik niet echt goed autorijden kon. Maar nadat we een paar keer in de verschrikte ogen van een tegenligger hebben gekeken, die zonder toeter ons niet had kunnen ontwijken, voelt het als wat het is: Aanpassing.